HAUSER

het gevecht (Michaël Vandebril - Lies Van Gasse)

2012-01-28T05:41:00.000-08:00

HET GEVECHT

soms als ik iemand aanraak zie ik het wil je het ook zien (ik zal je hoofd pletten) nu
zien we alles als in een spiegel troebel maar later zullen we helder zien de wind

gaat liggen mijn voeten raken nauwelijks de grond ik loop de luie treden op de lucht
is hier beter maar jouw schaduw overvalt me o geschubde met zes tongen

glas valt nooit zacht mira meren bevriezen als onder je stuitende stem guarda
aardplaten duwen hun magma jij hebt niet gekozen de gloed van dit lijf o

de dampende spouwen het scheurende hart o de spiegel verpulvert o meren glijden
zwart van Zaldiar naar Moriar jij klaagt niet (je weet ook de storm gaat voorbij)

(tekening LVG-AE)

Deel 4, Kaart 13 (AE)

2012-01-22T13:20:00.000-08:00

Zwarte dieren dansen met verkrampte grimassen voor Hausers ogen. De vazallen van 't enorm reptiel, ze lachen spottend om dit laatste leed. En Hausers hart, het kloppend baken, ramt de jongensborstkas nagenoeg kapot. De draak wiekt met zijn vleugels, snuit zijn vlammen naar zijn bibberende prooi. 'U hebt dit niet verdiend', hoort Hauser engelen zingen, maar Michael is uit zicht verdwenen, niemand is hier meer die Hauser nog kan redden van de salpeterige adem van het beest. En dan weent Hauser uit het diepste van zijn longen, als hij bijna stikt in rook: 'Vader, Vader, waarom hebt gij mij verlaten?' En de jongen zinkt in sterrenmos en half verrotte varens neer.

Deel 4, zang van het woud III, kaart 12 (LVG)

2012-01-02T06:46:00.000-08:00

Waar uit het water
zwarte dieren kolken,
poelen zwijgen van verdriet,

daar staat uw hart als een kloppend baken
aan een schetterende horizon.

Vleugels schieten roodomrand.
De knoppen vatten vuur
als beesten scherp ontwaken.

En als het moeras u dan omsluit en teder zuigt,
de katten ruggen krommen naar de hand, dan

trekt de lucht naar het water,
maar dan omgekeerd.

U heeft dit niet verdiend.

Intermezzo (DD)

2011-12-29T12:15:00.000-08:00

Hauser presenteert: een nieuwe medewerker! Joris Gerits springt ten tonele, voorzien van zwaard en schild, om de draak te bestrijden.

Hauser ontving zonet van hem een brief.

Beste Hauser,

Onder andere volgende vragen heb ik me als DD gesteld:

- Moet de draak niet weten welke bloedgroep ik heb?

- Moet mijn familiale verzekeringspolis met een extra brandverzekering uitgebreid worden?

- Kan ik een deal sluiten met de promotoren van Thermogène watten? Moet dat niet opnieuw op de markt gebracht worden?

- Kunnen draken asiel aanvragen in draakvriendelijke sprookjes als ze gecriminaliseerd, veracht of uitgespuwd worden in draakonvriendelijke verhalen?

- Moet een draak te allen tijde beantwoorden aan het cliché: ruig, brandende asem, belager van maagden?

- Waarom is men lief voor een schildpad en haat men een draak? Wat is eigenlijk het verschil tussen een schildpad en een draak, tenzij de omvang, het gewicht en de mythische origine?

- Mag een draak op grond van zijn afkomst gediscrimineerd worden?

Enz.

Cordiaal saluut,

Deel 4, Kaart 11 (AE)

2011-12-27T12:05:00.000-08:00

Als Hauser het mos aan zijn lippen voelt jeuken, rolt hij de luiken omhoog, maar in plaats van door ster of planeten verblind wordt hij een snuisterend ooggeel gewaar. Een starend reptiel staat gebogen te hijgen. Hausers polshorloge stopt. De cijfers branden op. Het dier sist naar hem van een ring, maar de enige ringen die Hauserke kent, zijn de jaarringen van de dennen die hoog boven hem uittorenen maar die voor het monster slechts tandenstokers zijn. Dit is geen donzig dier - dit is de hel met kouder bloed, geschubd, gehoornd en giftig loerend op bezit, en vlammen werpend op wie niet van zins is aan zijn hebzucht tegemoet te komen.

korte schets van de situatie in Moriar (LVG)

2011-12-16T03:13:00.000-08:00

deel 4, kaart 10 (LVG): zang voor het woud 2

2011-12-15T04:44:00.000-08:00

En ver in het gebladerte
ligt de nacht als een klauw op uw hoofden.

Ringen ritselen in het woud,
uw voet snijdt zich aan saffieren,
knoppen trappen zich plat.

Het lied in u vaart verder,
maar het gefluister binnenin
als van koppige kinderhoofden

doet u handen in ringen steken,
vingers puntig groeien.

U slaat een vleugel uit,

maar het is niet het dons
dat u daar had verwacht.

Deel 4, Kaart 9 (AE)

2011-12-05T10:19:00.000-08:00

Is dit geritsel van gebladerte, bewogen door een kruipdier - gekko, adder of varaan - of het tikken van een pentiumprocessor, rekenunit van een doe-alsofmachine die de wereld schaduwt en haar groter maakt dan u in werkelijkheid ooit hebt beleefd?

deel 4 kaart 8 gaat internationaal (vertaling Willem Groenewegen / tekst LVG)

2011-12-02T06:13:00.000-08:00

And where the trees surround you with sweet nothings,
lilies shoot up ever slender,

where hands grow out of the air,
while being far from perfect.

There, heads shoot out from buds in nightly woods,
but they are tenderly entangled. And once

an undertone that grabs your inner fears,
a song that passes over

rustling as of glass.

Poem by Lies van Gasse
Translated by Willem Groenewegen

Deel 4/ kaart 8/ zang van het woud 1 (LVG)

2011-11-30T01:10:00.000-08:00

En waar de bomen zacht gefluister om u leggen,

lelies ranker schieten,

daar groeien handen uit de lucht,
maar zij zijn niet volmaakt.

Daar schieten hoofden uit de knoppen van het nachtwoud,
maar zij verstrikken zacht. En ooit

een ondertoon die angsten in u pakt,
een lied dat overgaat,

geritsel als van glas.

Deel 4, Kaart 7 (AE)

2011-11-25T13:55:00.001-08:00

Kijkt hij het land in, dan ziet hij daarboven een sliertende menigte. Vogels die zwermen. In talloze vormen nu duiken ze, vluchten ze over de velden en boven het bos. Dan lijkt het of een vinger drukt op stop. 't Zwermen stokt. De vogels hangen roerloos in de lucht. Het gedrang van de kolonie is in één seconde stil komen staan. Nu pas dringt tot Hauser door dat hij een grens is overgegaan.

het land / le pays (MVDB)

2011-11-10T15:40:00.000-08:00

Op de dag van het land, de G1000, de bevrijding,... : de première! Engel Michaël leidt Hauser naar het land van Moriar.

Bekijk deze film op groot formaat op Crossing Border op 20/11/2011: http://www.crossingborder.be/

HET LAND II

het houdt nooit op dit heuvelland overtrokken met huid en dons het ligt helemaal
voor me open trek dus liever van mij weg gaat gij links dan ga ik rechts gaat gij

rechts dan ga ik links de weg blinkt als een natte arm onze lichamen zijn toegerust
voor een lange reis langs wuivende halmen kijk met je navel soms laag soms hoog

een gezamenlijk landschap waar we stap voor stap zonder weerstand of verbazing in opgaan
mijn rechter- en jouw linkerkant plakken aan elkaar als twee mosselschelpen amen vorderen we naar binnen

buiten murmelt beweegt en vervliegt de wereld met het idee van de trefzekerheid van de notie van beweging
met de hoop iets anders te worden ergens anders aan te komen meloen en zout op je lippen

Michaël Vandebril & Doina Ioanid

LE PAYS II

il ne s’arrête jamais ce pays vallonné recouvert de peau et de duvet il s’ouvre tout grand
devant moi il vaut donc mieux se séparer si tu vas à gauche je vais à droite si tu vas

à droite je vais à gauche le chemin brille comme un bras humide nos corps sont préparés
pour un long voyage le long de blés ondulants regarde avec ton nombril tantôt haut tantôt bas

un peisaj comun în care pătrundem treptat fără împotrivire şi fără mirare
dreapta mea şi stînga ta se lipesc ca două bucăţi de scoică şi pornim împreună spre miezul dinăuntrul ei

în afară lumea foşneşte se mişcă se risipeşte cu gîndul la o eficienţă suficientă pentru ideea de mişcare
cu speranţa ca ar putea deveni altceva sau ajunge altundeva pepene şi sare pe buzele tale

Michaël Vandebril & Doina Ioanid

[un paysage commun où nous nous enfonçons petit à petit sans résistance et sans étonnement / ma droite et ta gauche se collent comme les deux moitiés d’une moule et nous avançons ensemble vers l’intérieur // dehors le monde susurre se meut se dissipe avec l’idée d’une efficience suffisante pour la notion de mouvement / avec l’espoir de devenir autre chose ou d’arriver autre part melon et sel sur tes lèvres]

vertaling : Jan H. Mysjkin & Pierre Gallissaires

le pays / het land (kortfilm)

Dichters Annemarie Estor en Lies Van Gasse werken sinds september 2009 aan HAUSER. Zij lieten zich inspireren door de 19e-eeuwse Kaspar Hauser en noemden hun personage naar hem. Michaël Vandebril fungeert momenteel als aartsengel Michaël in Deel 4. Hij is Hausers gids in het hiernamaals en begeleidt hem met het gedicht het land (in samenwerking met Doina Ioanid) naar het land van Moriar.

Dit gedicht inspireerde Michaël Brijs, Han Swolfs en Lies Van Gasse tot de filmimpressie die op Crossing Border getoond wordt. Michaël Brijs kent u als favoriete zanger en fluitist bij onder andere de Valerie Solanas en Score Man, Han Swolfs kent u van Haldol dancer ep op roulette rekordz en van zijn pink flamingo fusion project. Lies Van Gasse zorgt ditmaal voor het visuele gedeelte en vult de muzikale voordracht aan met een montage van live tekenwerk.

Meer Hauser: www.hausersgrens.blogspot.com

gedicht:

Michaël Vandebril & Doina Ioanid

vertaling: Jan H. Mysjkin & Pierre Gallissaires

muziek:

Han Swolfs synths, (piano and producing)

han-swolfs.be

Michaël Brijs (vocals and flute)

beeld:

Lies Van Gasse

blauhaus.tk

Deel 4, Kaart 6 (AE)

2011-10-24T07:05:00.000-07:00

Schietend langs afgrond en wolkendek, razend langs muren van bliksem,

elektrisch geladen membranen, die slijmerig tijd separeren van

ruimte, die logische wetten opstellen, bepalend dat vierkant nooit

rond is, dat leven niet dood is, zo duizelde Hauser dwars door de

spike trains, versleutelde taal van zijn brein, dwars door 't domein van de

wijsgeer waar talrijke grimmiger tunnelbewoners zitten te

lachen, tot Hauser de rand van de vortex bereikte, een opening

vond die hem dreef naar een veld.

Klik HIER voor het filmpje!

Deel 4 kaart 5

2011-10-22T05:00:00.000-07:00

Toen ging het snel, want de wieken bewogen steeds sneller en Hauser
schoot als een tol door de tunnel en alles rondom hem ging draaien.
Zo zonder midden, zo zeeziek en taalloos, zo schoot Hauser uit.
Daar in de hoogte verplaatsten zij zich naar het land in de verte.

Deel 4, Kaart 5 (AE)

2011-10-07T05:03:00.000-07:00

Hoedende, leidende, sturende handen... vanaf het moment dat hij dáár weer aan dacht, snakte Hauser naar adem. De tunnel verlaten en Moriar ingaan, ach, moest hij dat doen met een leidsman, die hem (wie weet) weer zou misleiden, verraden, als vader gedaan had, of nu dan maar eenzaam en angstig? 'O denk niet zoveel', zei de engel, 'mij kun je vertrouwen. Ik doe dit vanuit mijn beroep, 't is mijn taak hier om dwalende jongens hun route te geven. En vrees niet, ik zal er mijn handen dus nooit bij gebruiken. Want handen, die grijpen en binden en slaan. Dus vandaar ook je angsten. In plaats daarvan draag ik nu vleugels.' Toen kraakten zijn botten en schouders en dra staken wieken verfomfaaid uit zomen. De engel zijn jas reet compleet uit zijn voegen. Nu torende 't wezen in statige lengten uit boven de jongen zijn kruin.

Deel 4, kaart 4 (LVG)

2011-09-20T09:11:00.000-07:00

Kon deze hand hem behoeden voor klaterend onbegrip? Kon de
gids ook de wet van het hiernamaals omzeilen? Want Hauser wist wel dat
noch deze stem en niet eens deze taal hem een plaats gaf in Moriar.
Jaren in tunnels, zweven aan randen, betekende strijd die

onafgewend zou verteren wat Hauser kon zijn en vertellen.
Daarom, een hand, maar hij wilde een leidsman die zich ging bekwamen in
het breken van muren rondom. Die hem zacht maar beslist zou gaan sturen.
Weg van zijn wolk en nog verder naar binnen, naar bossen en bomen.

HET TRIBUNAAL - intermezzo

2011-09-15T11:12:00.000-07:00

De engel heeft Hauser meegevoerd tot het einde van de tunnel.

Hier moet Hauser zich verantwoorden.
Een tribunaal...

KLIK HIER EN LEES ONDER DE AFBEELDING HET GESPREK DAT HIJ VOERDE

Deel 4, Kaart 3

2011-09-15T04:40:00.000-07:00

Hauser was enkel het zwetende handje van Ans maar gewend. Oh, de
hand van een engel te voelen! Het leek een getokkelde zenuw, als
spinrag langs botvlies. De vingers gasvormig, als sporen van vlooien,
de aanraking trok door zijn angsten en dwars door zijn kamer van vroeger.

Deel 4, kaart 2 (LVG)

2011-08-26T02:35:00.000-07:00

sluis. En het was met het land als met zwaartes die aan u gaan zuigen.

Weg wil u trekken naar andere eindes, maar nooit komt u boven.
Moriar zoog als een water aan Hauser, als diepere zompen,
luider dan wat hij kon horen en heller dan wat hij kon zien. En

steeds kwam een engel met lichtende tred op hem af. En de hand nam
spelend de zijne, een spel dat hen tweezaam bewaakte, een stem die
zacht in de hemelen klaterde. Waar is de weg? En op weg waarheen
gaan de landen weer open, de luchten weer klaar aan u schijnen?

Deel 4, Kaart 1 (AE)

2011-08-18T11:40:00.000-07:00

Denkend aan vader wierp Hauser de wereldse ballast zijn rug af. De

balen vol nood en de zakken vol angst. Met zijn armen gespreid steeg hij

op. Iets zoog hem een tunnel in, rukwinden grepen zijn enkels en

tongen van adders en vlotten van vuur joegen hem door een duistere

Deel 4, Engel 1 (MvdB)

2011-08-14T11:17:00.000-07:00

DE TUNNEL

de wereld is niet langer je vader het huis smelt weg het voedsel
je mond de nis
waarin je wordt bijgezet het brandende vlot de overkant uw lot

uw aanbeden

addertong ik ben niet het eerste wat je ziet maar vanaf nu zal je
                                                                    me volgen
we lopen over een onbegroeide weg de hemel is van donker water
                                                                    iedereen wacht

hier op jou tastbaar als dunne gedempte stemmen volg me de rust
                                                                    die komt
is lang en zeker volg me ik ben de ziende hier dragen vrouwen
                                                                    berenvellen

zwijgen zwijnen als vermoord ik spreek de taal van de regen
                                                                    luid en klaar
je nagels zijn hier slechts jaarringen de winter is hier groen
                                                                    de wind zingt naalden

Deel 4, Prelude

2011-07-03T12:35:00.001-07:00

Hauser is even met vakantie.
Dat was ook wel even nodig, na die gruwelijke ontmoeting met zijn vader.

Half augustus beginnen we aan Deel 4, de finale van dit avontuur.
Maar dat doen we niet zonder deze prelude...

De laatste zet

2011-06-16T00:19:00.001-07:00

De laatste zet from Lies Van Gasse on Vimeo.

De twaalfde brief (PM)

2011-06-13T00:22:00.000-07:00

Beste Kaspar, lieve jongen,
Ik ben in Lissabon, mijn queeste lijkt beëindigd. Of is dat maar schijn? Wie zegt er dat verhalen eindigen wanneer het laatste woord geschreven is? Dan gaan we verder in gesproken taal, die vorm geeft aan een verder leven samen als een vader en zijn zoon. Kom aanstaande woensdag bij het botten van de avond naar de Torre de Belém. Je zult me daar herkennen aan het schaakbord dat ik bij me draag. Wij zullen de partij die we per brief begonnen zijn daar verder zetten.

Woorden zullen dan bij aanvang overbodig zijn. Het is zo vreemd, na al die maanden kan ik nauwelijks geloven dat ik woensdag tegenover jou zal staan. Ik hoop dat onze ogen niet aan scherven zullen slaan bij deze aanblik van ons eigen vlees en bloed.

In woorden, brieven, zetten heb ik heel wat van mij prijsgegeven, Kaspar, en nu hoop ik dat een zachte aanraking van jou die inspanning beloont. Ik weet dat de relatie tussen vaders en hun zoons er vaak een is van strijd en van rivaliteit, maar ergens hoop ik dat je wel waardeert wat ik al voor je heb gedaan.

In afwachting schenk ik je nog een laatste zet.
Steeds nader tot je, meer dan ooit,
Liefs,

Je vader

(9. b2xc3)

Deel 3, Kaart 15 (AE)

2011-06-10T04:05:00.000-07:00

En zo stond ik te peinzen over dat gedrocht,
tot ik hoorde dat een brief was aangekomen
bij de balie van 't hotel in Lissabon,
waar deze achtervolging mij nu heeft gebracht.

'O vader, laat ons verdur schake in het echt?'.
Mijn zoon vraagt in zijn beste hanenpoten
dit duel voor waar te vervolmaken. D'arme kluns.
Och, wat wens ik méér dan hem te zeggen JA!

Lb4xc3

De elfde brief (PM)

2011-05-30T07:50:00.000-07:00

Beste Kaspar, lieve jongen

Soms wil je iets zo graag dat het je ogen blind maakt en wanneer de dag nabij komt dat je het gewenste bijna in je handen houden kunt, dan deins je terug. In Barcelona speelde ik nog met het voornemen om in één grote sprong naar Lissabon te reizen, maar omdat ik in de taxi naar de luchthaven een zwerm vogels voor de wielen van de wagen zag uiteenstuiven, besloot ik om mijn vlucht te cancelen en op een bus te stappen. Als de twijfel mij dan overvalt, kan ik de voerman van de bus een klap verkopen en een andere weg uitgaan…

Voorlopig is dat niet gebeurd en zie ik dagelijks nog steeds de schaduw van een autocar over de rode aarde schuiven. Heel het Spaanse binnenland orakelt nu een rendez-vous in Lissabon. Ik weet dat je niet verder vluchten zult. En dan, jongen, wat dan? Is het een kwelling of een troost dat je het ene ogenblik niet verder dan het volgende kunt kijken?

Ondertussen geeft het wisselen van heuvels en van hoogvlakten mij even wat welkome rust. Vermoedelijk is achter mij een stormwind opgestoken, want wat heb ik allemaal niet in de steek gelaten om naar jou op zoek te gaan. En voor mij ligt de stad waar ik mezelf een zoon weet die ik voor het eerst zal zien. Een zoon die me voorlopig nog alleen maar aangepraat is door een vrouw die zich in mijn gedachten al sinds heel lang in het bed van de vergetelheid te ruste had gelegd. Ook daar, in Lissabon, wacht mij waarschijnlijk een orkaan waarin emoties en verlangens door het luchtruim tollen en noch jou noch mij zullen ontzien.

Ik weet dat niets van wat ik nu nog schrijf enig verschil zal maken op die dag. Zo ver heb ik gereisd, maar woorden lagen steevast verder dan de verste einder. Van jouw kant kwam er zelfs gewoonweg niets – behalve antwoorden op vragen, raadsels, uitdagingen die het spel der koningen je stelde. Antwoorden zo juist en scherp dat ze degene die ze stelde al vervaarlijk over het ravijn doen hellen. Elke dag kijk ik de diepte in…

Maar soms vraag ik me weleens af: waarom ben ík het die de moeite doen moet om naar jou op zoek te gaan? Misschien had jij degene moeten zijn met stofferige kleren in je koffer, gaten in je voeten en een knagend heimwee in je achterzak. Of is alleen dat denken al een vorm van verantwoordelijkheid ontlopen? Weet je, Kaspar, zulke vragen maken dat een mens begint te malen en een bondgenoot zoekt waar die er niet is: in drank.

Morgenochtend gaat de brief de bus in en wanneer je hem zult lezen ben ik nagenoeg in Lissabon. Er is nu geen ontkomen meer voor mij, maar evenmin voor jou. En ik ben angstig omdat iets wat ooit als mooie zoektocht naar een zoon begon – een zoon naar wie ik bot en spier verlangde – nu een uitputtingsgevecht geworden is tegen de tijd, de kilometers en de waanzin die mij in haar greep aan ’t krijgen is.

Ik weet nog amper wat, waarom of hoe, maar morgen stap ik weer op die vervloekte bus en schommel ik de straten door naar jou.

Steeds nader tot je

Liefs

Je vader

(8. Le3-d2)

Deel 3, kaart 14 (met chirurgische ingreep van Stijn Vranken - LVG)

2011-05-25T07:57:00.000-07:00

Dus als gij later bloemen ziet aan deze ranken
van uw leven, weet dan dat geen blad aan u
ontspringt. Dat alles dat gij dragen zult van mij
zal zijn en blijven. Elk gebaar in u zal mij

zijn, elke schat aan mij ontsprongen. Heel uw zijn
is maar een schil, een slechte afdruk van wat ik
ooit was. En half zijt gij aan mij verschenen, half
zult gij ook van mij gaan, een halve zonder helft.

Deel 3, Kaart 13 (Annemarie Estor)

2011-05-17T12:44:00.000-07:00

Ge ziet: dit zelfloos minnen is verworden tot
een groot verdriet. Want uw bestaan haakt in het mijne
en wij moeten verder met een pijn die krassen

trekt in zuivere vellen, sneeën maakt in schone lakens.
Waar is ons kalm verbond, de broederschap die zweeg?
Waar begon toch uw verraad? Zijt gij niet eens
in staat uw vader lief te hebben? En uw vrouw?

Ja, het verbaast me dat uw eigen lief haar heil
komt zoeken aan de oude wortel van diegene
die haar druivenstok kon zijn! Zijt gij tot zo
weinig maar in staat? Ja, ach, wie kon het u

ook leren, gij, de jongen die vertrokken is van

leegte, uit de holte van mislukking die wij nu
een samenleving noemen. Alles heeft gefaald,
uw alfa en uw omega – het is dat u het weet.

Deel 3, Kaart 12 (Lies Van Gasse)

2011-04-29T09:34:00.000-07:00

Alsof zij nog de stormen van verlangen kende /

die ik in uw moeder voelde. Ook dit kind /

verliet mijn armen als een vrouw. En elk geboren /

worden is terzelfdertijd een dood die op /
het leven inhaakt. Elke haal van haar begeerte /
sloeg in mij een wak. Ik kan haar ogen niet /

meer lossen, want ze reizen met me mee en ook /

die lippen die hun vlees in mij hebben gezet. /

Bedenk, mijn Kasparken dat haar beziet, /

dat die twee ogen nooit van u gaan zijn. Dat u /

haar lijf ontnomen werd. En ook door wie. En hoe.

7. ... 0-0

Deel 3, Kaart 11 (Annemarie Estor)

2011-04-22T04:11:00.000-07:00

Vader zijn, dat denk ik soms, is een vergissing.

Want gij zwijgt maar, zwijgt maar, hoeveel brieven
ik ook schrijf. Dus ik zal u iets bekennen. Misschien

dat gij mij dan een antwoord geeft. Onbewaakt
was het moment dat ik u maakte, en onbewaakt
was ook uw hut daar in Toscane. Ik zag uw Ans
daar zitten, zich vervelend en alleen. Zij was

niet ongevoelig voor mijn kozing, woord en hand.
En toen gij uw vurig ros bereed, reed ik uw rosse.

De tiende brief (PM)

2011-04-18T05:21:00.001-07:00

Beste Kaspar, lieve jongen

Een tussenstop in Barcelona zonder slaap is als het aan elkander lassen van twee stukken zilverdraad met vloeibaar licht, dat aanwaait boven zee, dat neerduikt van Montjuich en zich met onvermoeibaar leven mengt wanneer het kronkelt door de oude stegen van het gotische kwartier.

Daar dwaal ik tot een ochtend later rond, wanneer de stad niet opstaat, maar zich eeuwig staande weer een nieuwe dag aanmeet. Dan trek ik hoog de heuvels en het grote park in. Op banken ingelegd met felgekleurde steentjes schaak ik om wat geld tegen toeristen voor wie deze noorderling in winterpak een vreemde aanblik biedt.

Ik ben mezelf intussen vreemd. Mijn leven is zo’n mozaïek geworden waarin plaatsen, treinen, bedden en herinneringen grillige figuren vormen die slechts duidelijk worden voor wie op een afstand kijkt. Wie heeft die blik, Kaspar? Of liggen alle stukjes willekeurig door elkaar, is er geen orde en geen doel?

Waarom ben ik dan onderweg naar jou?

Ik kan niet ontkennen dat je zwijgzaamheid me irriteert, al is het een manier om je gevoelens weg te stoppen, zelfs voor die vermeende liefste die je vergezelt. Het enige wat ik van jou ontving zijn plaagstootjes vermomd als schaakzetten. Dat schaduwboksen heeft nu lang genoeg geduurd. Hoe agressief je laatste zet ook is, het echte treffen vindt pas plaats wanneer we oog in oog staan. Jij met jeugd en onwil aan je zijde, ik met Sehnsucht en de angst die ieder kenmerkt die een tunnel ingaat zonder aan het eind een eind te weten. Ademnood en jeukende nieuwsgierigheid die als een straathond snuffelt tussen ons.

Vanavond trek ik landinwaarts. Mijn laatste brieven zingen voor mij uit. Een lied dat vol verlangen aanving en dat ondertussen vol geslopen is met waanzin. En dus zeg ik meer dan ooit

Steeds nader tot je

Liefs

Je vader

(7.Ld2xc3)

Deel 3, Kaart 10 (Lies Van Gasse)

2011-04-15T05:00:00.000-07:00

En dan zal ik de striemen zalven die gij in /

mij trok. En elke hand die ik ooit heb uitgestoken/
komt van u weer. En ik zal licht meevoelend naar /
u lachen. Vader zijn is niet zo zeer een sturen, maar/

een onbewaakt moment van medemenselijkheid.

6. ... e4-e3

Deel 3, Kaart 9 (Annemarie Estor)

2011-04-11T09:49:00.000-07:00

want in uw kloppend aderstel, daar dansen codes
met een grijns te trage tango's, dansen
reeksen tekens kil de walsen van de wet.
De lichtende formules, woordguirlandes, zullen u

naar mij doen neigen, zullen u doen hangen in
mijn wil. De dokters hebben reeds de taal op touw
gezet, en haar geplozen en gewassen in
het tegenlicht verhangen. En de reeksen zijn

getekend. Ja, gij zijt mijn streepjescode, ik heb
uw komst, uw vorm, in mijn patroon voorspeld.
Dat is de wet. Mijn voeten zullen leidend zijn.
En gij zult mij dan volgen, in plaats van omgekeerd.

De negende brief (PM)

2011-04-03T09:05:00.001-07:00

Beste Kaspar, lieve jongen

Terwijl ik in het zuiden van de grote hexagoon zit, achter een glas wijn en blaadjes geel papier verscholen, volgt mijn blik opeens de laatste zonnestraal die door het raam naar binnen valt. Op de terracottakleurige cafémuur staat een oud gedicht van Baudelaire. ‘A une passante’ vertelt over een vrouw die even oplicht in de massa en dan weer verdwijnt, de dichter in verwarring achterlatend. Net zoals je moeder mij destijds.

We hadden toen, na die intense week, een laatste dag gepland waarop we ons met zonnewarmte zouden kleden, laveloos het leven drinken en ten slotte toekomstdraden met elkaar verknopen, hoe fragiel en breekbaar ook. Iets kwam tot stilstand toen en tijd leek even niet meer iets dat gulzig werd genoten en verkwistbaar was. Was ik naïef? Want op de vooravond vertrok ze plots. Waarom wou ze niet zeggen, ook niet toen ik haar op dat verdomde perron nog net kon inhalen en zij alleen maar naar me keek. Niet één seconde losten onze blikken, zelfs aan beide zijden van het treinraam bleven ze verbonden, net als onze vingertoppen die hun afdruk lieten op het glas.

‘Een bliksem, dan de nacht’, zegt het gedicht. Zo was het ook. Alsof ze alleen maar een luchtspiegeling was geweest. Het duurde maanden voor ik Stephanie uit mijn gedachten zetten kon. Maar op den duur lukte ook dat.

En dan, Kaspar, nu ondertussen al een poos geleden, viel er op een grauwe ochtend een enveloppe in de bus. Een brief van haar, je moeder, Stephanie. Die bliksem weer, van bijna twintig jaar geleden. Opnieuw bracht die een klamhandigheid met zich mee. Wat ik voelde bij het lezen van de brief moet ongeveer hetzelfde zijn geweest als wat er door jou schrijnde toen je voor het eerst een van mijn brieven las.

Ze praatte mij een zoon aan, Kaspar, maar dat was niet alles. Ze vertelde dat haar leven stilaan wegzonk in de ziekte die haar al een jaar of twee verwoestte. Dat er weinig morzels leven waren waar ze nog voor vechten kon. Heel kort vertelde ze dat ze destijds een kind gekregen had. Van mij. Een kind dat ze onmogelijk had kunnen houden en dus afstond, noodgedwongen. Ik wist niet of ik daar medelijden moest om hebben dan wel wrok – waarom ook biechtte ze dit nu pas op?

Maar laat ik je niet kwellen met wat ik erover denk. Ik vind me nu al laf dat ik, getroost door wijn, je dit via een brief vertel. Ik zou het je niet kunnen zeggen als ik voor je sta, mijn lieve Kaspar. Hopelijk vergeef je mij. In de ochtend als ik verder reis en deze brief mij al ontglipt is en door nevel in mijn hoofd vertroebeld wordt , dan is het onveranderlijk, dan zijn de feiten immer nog de feiten, alleen weet je nu…

Steeds nader tot je

Liefs

Je vader
(6. Lc1-d2)

Deel 3, kaart 8 (van een penseelzenuwachtige LVG)

2011-03-30T07:55:00.000-07:00

Kies wel, mijn zoon, begeef u op het kronkelpad /
waar heden en verleden elkaar raken. Ook /
het hart zingt hier en gonst in brede strofen waar /
uw liefde zich verdeelt. En heel mijn wezen weet /

dat Ans haar rode haren nooit echt rond u binden /
kan. Dat haar bevlekte lippen niet de uwe /
dragen als een gietvorm. Vaderschap, mijn kind /
is van een andere orde. Bloed is oppermachtig

Deel 3, Kaart 7 (AE)

2011-03-24T11:00:00.001-07:00

zie toch hoe de schaduwen op straat
zich lengen. Als de zon nog lager komt
dan wordt je lot geknoopt met leren tongen.

Als het avondlicht zich voor je voeten

werpt, vergaan de nobele beloften.
Straks verdrogen we, als insecten in
een blik met oude knopen. Dan zal
alle liefde zonder beenderen blijken.

5. Lf8-b4

Deel 3, kaart 6 (Beeld: Dave Geens / Tekst: LVG)

2011-03-07T06:52:00.000-08:00

Ik zie u klaar en
duidelijk de nerven uit uw meiske trekken.
Ook hoezeer zij u verlangt te stelpen. Ieder
bloed kruipt waar het ooit gegaan is. Kaspar jongen,

( meer werk van Dave Geens: http://nestormakhno.tumblr.com/ )

De achtste brief (PM)

2011-02-27T08:03:00.000-08:00

Beste Kaspar, lieve jongen

De vreemdste landschappen zag ik de laatste weken aan mijn oog voorbijtrekken. De zuidelijke pijnbomen zijn weer geruild voor schoorstenen en industrie. Het oponthoud heeft me opnieuw uit koers geslagen. De plaatsen waar ik toekwam hadden jullie weer verlaten. Noordwaarts trek ik nu, vervolgens naar het westen en de afstand wordt steeds kleiner, voel ik.

Welk een peilloos voorval maakte ik vanmiddag mee toen welhaast ongemerkt de conducteur die langskwam en mijn ticket perforeerde me een briefje in de hand schoof met daarop wat tekens die een schaker dadelijk als een zet herkent. Het duizelde. Is heel het universum dan een spoor naar jou aan ’t trekken, Kaspar? Lok je me terwijl je me ontvlucht?

Ik had de spoorwegbegeleider moeten nalopen om hem te vragen hoe en waar, maar voor ik in beweging komen kon, was hij weer opgelost. In plaats daarvan heb ik het tafeltablet uitgeklapt en ben ik aan een nieuwe brief begonnen. Het schokken van de trein verhindert vlot te schrijven en dus pen ik woord per woord neer. Ondertussen staar ik door het raam en kijk.

In dit blauwe uur dat hond en wolf scheidt, lost het landschap stilaan op om plaats te maken voor mijn spiegelbeeld. Ik zie de groeven, die verdoezeld worden in het vuile glas, maar groeven zijn het en de laatste weken hebben ze zich als een bergrivier door mijn gezicht gesneden.

Uitgenomen de tiendaagse van Siena Magistrale heb ik al zo lang niets anders meer gedaan dan reizen, reizen, reizen. En de moed wordt dan soms moe en de eenzaamheid zo groot. Weet je dat ik zelfs gemerkt heb dat mijn taalvermogens achteruit gaan? Is dat de eenzaamheid? Het feit dat ik al weken talen spreek die niet de mijne zijn en dat mijn moedertaal alleen nog doorsijpelt in brieven aan een zoon tegen wie ik niet eens weet hoe te praten?

Woorden, beelden vallen door mijn hersenen als korrels zand doorheen een zeef. Het kost me steeds meer moeite ze bijeen te vegen. Hopelijk bereik ik je voordat ik alles kwijt ben, mijn gezin, mijn zinnen en mijn leven. Een geluk dat ik nog terug kan vallen op een denken in zwart-wit op vierenzestig velden.

Steeds nader tot je

Liefs

Je vader
(5. d2-d3)

Deel 3, doos 5 (AE)

2011-02-23T06:48:00.000-08:00

want ik zal u wel naderen, spied wel
waar gij trekt. Ik zal u volgen als gij
denkt te vluchten, zal mij steken achter
uw behang. Ik zal u observeren

uit uw eigen horizon.

Zet

2011-02-18T06:56:00.001-08:00

Pa,
4. Pg8-f6

Tot ziens,

Deel 3, kaart 4 (LVG featuring Olaf Risee)

2011-02-17T10:28:00.000-08:00

ligt een koude rilling, oh bedankt
voor uw bizarre afleiding. Mijn kind,
ik wil me best verzoenen met afstandelijkheid
en ook uw na zijn mis ik niet

Deel 3, doos 3 (AE)

2011-02-08T07:49:00.001-08:00

als schetterende tulpen, koperslagers' tuitnar-

cissen, want op die barokke wijze zal mijn

kleine kind zijn vader weer omhelzen. Daar in

verre tuinen zal ik met hem bloeien, donker

De zesde brief (PM)

2011-02-03T09:01:00.001-08:00

Beste Kaspar, lieve jongen

Ik schrijf je op de vooravond van wat een dag van roem kan worden. Morgen zit ik tegenover grootmeester Komazov voor de laatste ronde van Siena Magistrale.

De aanbieding voor dit toernooi kwam onverwacht. Misschien hadden de inrichters geroken dat ik naar het zuiden reisde… De grote uitdaging en tegelijk de kans om rekeningen te betalen deden me besluiten om mijn weg naar Siena af te buigen, ook al wist ik dat ik daardoor weer de afstand die ik op je in te lopen heb vergroot.

Dat ik je schrijf op deze avond is op zich al heel merkwaardig, want wanneer ik schaak dan wonen stukken en pionnen in mijn hoofd. Dan zwelt onder mijn schedel het getik van gardeklokken aan tot hamerslagen die gedachten als galeislaven cadans opleggen. Niets komt er dan tussen mij en paarden, lopers, torens. Veel toernooien heb ik zo gewonnen in de tijd van jeugd en honger, toen het leven slechts iets was waarin ik beet en dat ik na twee happen weggooide. En iets daarvan hervond ik de voorbije week. Was het de wind hier in Toscane die herinneringen aanwoei of de eenzaamheid die mij al vele weken op mijn zoektocht vergezelt? Of was het dat verlangen dat zo schrokkerig van mij bezit genomen heeft, verlangen naar mijn zoon? Ik weet in elk geval hoe liefde iemand tot de grootste daden drijven kan.

Feit is dat ik – hoewel het ondertussen lang geleden was dat ik nog een toernooi van dergelijk prestige had gespeeld – mijn tegenstanders een na een mijn wil opdrong. Het waren geen gewone zeges, niet de vrucht van wilskracht en geduld. Het was bevlogenheid, geweld en overrompeling. Magie, fluisterden sommigen. Alsof mijn opponenten in een krachtveld kwamen dat door mijn bezieling werd gevoed.

Net daarom is het vreemd dat ik mijn zinnen deze avond niet gezet krijg op de voorbereiding van de slotpartij van morgen die beslist over de winst van het toernooi. Ik weet niet hoe het komt, maar steevast raak ik afgedwaald en databases vol partijen flitsen radeloos aan mij voorbij. Ik heb mijn laptop dichtgeklapt, een blad papier genomen en die woorden opgeschreven die mij ondertussen zo vertrouwd zijn: ‘beste Kaspar, lieve jongen’.

Verder kom ik niet… Speel ik partijen van Komazov na, spook jij voortdurend door mijn hoofd. Denk ik aan jou, dan dringen vorken, penningen, rokades zich onstuitbaar aan mij op. Het heeft geen zin. Ik ga die stemmen die om aandacht schreeuwen smoren in de bar van het hotel.

Nog één dag, Kaspar, en dan ga ik weer op pad.

Steeds nader tot je
Liefs
Je vader

4. Pb1-c3

Deel 3, kaart 2 (LVG)

2011-01-28T07:54:00.000-08:00

En denkend aan het kind dat ooit het hoofd bij mij
op schouders lei, gaan engelenstemmen zingen, klinkt
het rinkelend hoorngeschal dat mij tot in mijn pen
en in haar ogen heeft geleid. Ik klink in brons

3. ... e5-e4

Deel 3, doos 1 (AE featuring Steven Grietens)

2011-01-19T06:55:00.000-08:00

Mijn brief glijdt mij bereids vooruit, verzegelde

heraut die al trompetterend een boodschap brengt

aan Kaspar, dat ellendejong. Dat ik zijn pa –

Hij zal wel zwichten voor de bloemen uit mijn pen.

Na kleine ontmoetingen op de trein
en tijdens dat stadsdichtersbal
volgt nu nog enig bescheiden trompetgeschal
vanwege een zo dienstbaar mogelijke
B-Post loketbediende. (Steven Grietens)

Deel 2, nummer 52 (LVG)

2011-01-04T06:01:00.000-08:00

Wat is mijn lichaam moederlijk. Het slaat
zich beide schouders om. En onderweg
gebeurt het dat hij peinzend naar mij staart.
De brieven zuigen Hauser langzaam leeg.

Er zijn geen panden meer voor deze droeve
ogen, geen behuizing voor zijn zwakke
stem. En als zijn zorgen zijn gaan slapen,
pijn verteert, dan leg ik mij naast hem.

Deel 2, Kaart 51 (AE)

2011-01-03T03:44:00.001-08:00

is ons branden tijdelijk, de ene

dag stroomt uit in zee, de andere ver-

droogt als een vergeten kamerplant. Dan

zit hij zetten te verzinnen, rustend

op een kistje, och, hij ziet mij niet.

Ik ken de sporen in de drek, een wegge-

worpen kledingstuk, een simkaart

vol gegevens, roestend in de struiken.

Wij torsen het beginsel van ons grootse

eind. Voorzichtig prikken nu de torens

door de horizon, zij groeien tot wij

daar een stad zien komen: Lissabon.

De vijfde brief

2010-12-28T11:41:00.000-08:00

Beste Kaspar, lieve jongen

Vanochtend vroeg vertrok ik al, nog voor de nevel en de nacht zich uit de voeten konden maken. De slang die uit het duister gleed slokte mij op, maakte mij naamloos tussen anderen die even naamloos zijn. Vandaag zal ik dit barre land nog achterlaten en mij zuidelijk laten leiden door de zoete geuren die in elk station alleen maar sterker zullen worden. Geuren van olijven en cipressen, van buffelmelk en marjolein.

Hoog deinsde nog de maan toen ik de eerste lichten van de stad aan mij voorbij zag schuiven. Met drie- of vierdubbele moed nu, want ik vond een eerste spoor naar jou. Of moet ik misschien zeggen: jullie? Want de man die mij toevallig in de juiste richting wees, sprak niet alleen van jou maar van een meisje aan je zij.

Een aangenaam vermoeden verontrust mij nu. Je hebt een reisgezel daar in de heuvels van het oude land, iemand die ’s nachts je toekomst doet ontvlammen en die je herinneringen dooft. Een troost heb je gevonden weliswaar, maar voor hoelang? Wie is die meid, vraag ik me af, die jou het hoofd op hol gebracht heeft op een ogenblik waarop het leven aan je kleefde als een modderkorst? Ik ken dat soort.

Je wereldbeeld moet al zo vaak kapotgeslagen zijn dat ik het vreselijk zou vinden mocht dat nóg een keer gebeuren. Daarom haast ik mij, mijn jongen, want de liefde tussen kind en ouders is de enige die zich geen vragen stelt.

En ondertussen zie ik op mijn zakschaakbord je tweede zet aan, die getuigt van durf en mogelijk ook wel van verbetenheid. Het is alsof je alle woede en agressie uit je lijf wilt gooien en die zet biedt daar een bedding voor. Het wordt haast zeker een partij met vuurwerk en het zou best kunnen dat ze weldra al je kracht te boven gaat. En toch… dit komt me als een spel voor dat zich ver buiten de vierenzestig velden afspeelt. Ik neem de handschoen op en zie wel waar het eindigt.

Een eerste grens is haast onmerkbaar door me heen gegleden. Ik weet dat ik er nog te slechten heb. Dit is alleen maar een begin.

Steeds nader tot je (meer dan ooit)
Liefs
Je vader

3. e4xd5

kaart 36 etc... (LVG)

2010-12-20T08:33:00.000-08:00

de velden krijsen om mij heen. Ik kan

de wielen niet verdragen die de kar
en onze lijven door dit land heen trekken.
Heel het zingen van zijn handen, heel

het rollen van zijn tong die mij in laat
geplaatste woorden onder duwt, verraadt
een liefde die zich meten laat aan lust
en in onzekerheden opgaat. Wat

Deel 2, kaart 35 (AE)

2010-12-17T04:07:00.000-08:00

graaft dieper dan het krijsen in verbeelding.

Dekens die wij vlochten worden dampig.

Zompig zucht de bodem onder onze hut.

Deze kerel wil het: bokken in zijn

kop en op het veld en in mijn buik. Hij

spreekt van torens. "Ans, wij moeten ergens

heen waar torens zijn. Wij moeten ons ver-

schansen. Ja, in Lissabon, daar kan ik

vader welkom heten, niet in deze

hut", en dan pikeert hij nog een keer zijn

degen in mijn lies. Hij spiest me vast aan

deze grond, ik kan hier niet vandaan. Maar

Deel 2, kaart 23 etcetera (LVG)

2010-12-14T10:02:00.000-08:00

De hoeven open stormt mijn Hauser snel.
De eenhoorn heeft hem iets geleerd dat dra
de plooien uit mijn vel zal trekken. Als
de wegen zijn verbleekt en alleen wit

zijn bedding zoekt, ontstaat in mij een veld
dat braak door hoeven wordt vertrappeld, ras
in geulen openslaat. En geen geluid
ontgint zich aan mijn dijen, geen gezang

Deel 2, kaart 22 (AE)

2010-12-08T08:52:00.000-08:00

zich aan zijn toren vast. Dan nadert hem

een personage dat hem lispelt: 'tril

niet, ren niet, dreig hem eens te slaan. Laat je

vader je verzet eens voelen voor hij

aan terrein wint, trek je zwaard en grom

geducht. Plant je laarzen bij de funda-

menten van je toren. Waak en durf te

nemen. Want wie is hij en wat wil hij?'

2. d7-d5

Dit schaakstuk is geïnspireerd op een stuk dat in 2009 werd gevonden tijdens archeologische opgravingen in Eindhoven. Het gaat hier om vondsten ongeveer uit de periode 1175-1350. Meestal ging het om potscherven, maar ook vond men metalen, benen, ivoren en lederen objecten. Veruit de exclusiefste vondst was een paar schaakstukken, gemaakt van het ivoor van walrus en narwal. Dit is het stuk dat ik verwerkt heb:

Deel 2, kaart 21 (LVG)

2010-11-30T10:05:00.000-08:00

De tegenzet is zuiver en de staar-/
ten van de mandarijnen slaan de tak /
van zijn verbeelding vlammend in de grond. /
De nacht vervult zich met de paarden. Heel /

gezwind verzet de hand een stuk dat mij /
verslaat. Ik ben de koningin die slecht /
gewapend ligt en die haar stukken laat /
bezwijken. Hauser zucht en steunt. Hij klampt

De vierde brief (PM)

2010-11-19T12:26:00.001-08:00

Beste Kaspar, lieve jongen

Plots was het daar. Twee letters en drie cijfers. In een handschrift dat zo veel onzekerheid verraadt, maar voor mij zo dierbaar als de eerste keer dat je ooit papa moet geroepen hebben. Zonder mij. En daarom koester ik die korte boodschap, die nu in mijn borstzak op en neer deint als een pleister op mijn hart.

Het was nog vroeg vanochtend, maar ik stond al op de drempel van het zoveelste hotel, mijn koffers naast me, om een taxi aan te houden, toen opeens het meisje aan de incheckbalie riep dat er een briefje voor me toegekomen was. Ik dacht: het is vast een bericht van thuis (die thuis, Kaspar, die ik voor jou verlaten heb) en keerde op mijn passen terug. Je hebt er geen idee van wat er door mij heen ging toen ik in die letters en die cijfers dadelijk een tegenzet herkende die alleen van jou kon zijn.

Al weken wachtte ik op nieuws, op wat voor teken je mij ook zou geven en het was een kwelling om de dagen steeds aaneen te moeten rijgen zonder enige vorm van zekerheid. Kon je mij niet schrijven? Wilde je gewoonweg niet? Of kwamen je berichten misschien niet tot mij? Soms dacht ik dat ik langzaam gek begon te worden en de leegte in mijn hoofd raakte gevuld met waanideeën. Ook als er niets was, probeerde ik dat uit te leggen, stiltes trachtte ik te lezen, al de dingen die je mij niet zei. Niet ontvangen brieven gaf ik duizenden betekenissen. Nooit was er een die mij vrede gaf. Maar in de eenzaamheid van muffe kamers waren die gedachten al wat ik omhanden had. Het maalde in mijn hoofd totdat ik op den duur de indruk kreeg dat zelfs de schaduwen hun mening in mijn oor aan ’t fluisteren waren.

Nu is even alles anders, want nu laaf ik mij als een die zwerft door de woestijn en plots een druppel water vindt. In de roes die me nu overvalt, heb ik mezelf erop betrapt dat ik je naam herhaal en Kaspar Kaspar Kaspar ijl terwijl ik naar het briefje met die enkele tekens staar.

En trots ben ik dat jij meteen dit spel van generaties oud hebt opgepikt. Je tegenzet is zuiver en volmaakt, dus zet ik zelf ook zo voort. Opdat het tussen ons zou zijn als een klassieke symfonie. Zo teder en herkenbaar, zo intens alsof er op de hele wereld slechts één vader en één zoon bestaan.

Steeds nader tot je
Liefs
Je vader

2. f2-f4 (Niet dat ik je een beentje lichten wil, maar omdat oude romantiek wel past bij onze nadering tot elkaar.)

Deel 2, kaart 20 (AE)

2010-11-17T05:46:00.003-08:00

Zijn spel wordt menens, in het felste van

de nacht neemt hij mijn benen vast, hij spreidt

ze en hij zet zijn leger in. Meteen

bezwijk ik, nee, voor deze wilde ben

ik geen partij. Ik ben een land waar hij

in rost, waar iets bezworen wordt, waar al-

les beeft, ik ben het luik waardoor we val-

len tot het Chinese vuurwerk ons verdooft.

Deel 2, kaart 19 (LVG)

2010-11-08T11:52:00.000-08:00

Ik moet bekennen dat zijn spel mij wat /
bevreemdt. De hoop dat wij een leven lang /
elkaar de handen houden zullen, vriest /
als tegen koelmotoren. Waar is hij /

die ik verzorgen kon? En waar verscheen /
de wilde ten tonele die de grond /
gaat scheiden met zijn handen, die zijn paard /
de dood in draait en die me scheurt en schaakt?

1. ... e7-e5

Deel 2, kaart 18 (AE)

2010-11-03T14:38:00.001-07:00

de zon kan zich soms storten op het hoofd.

Hij lijkt gestoken door een angel, maar

het insect dat vader heet is ver. Toch kruipt

iets onder Hausers bloezen. Op een avond

stuift hij langs de horizon. Hij heeft

een paard gevonden, rijdt het zonder zadel.

Ruiter worden, roept hij en hij werpt

zijn arm de ruimte in. Wie zal de teugels

houden, zal het paard weer sussen, dit kwaaie

jong heeft doornen aan zijn hielen, tussen angst

en blijdschap lijkt niets meer te staan, een spel

slechts, maar op hoeveel velden, hoeveel zetten?

De derde brief (PM)

2010-10-27T14:28:00.001-07:00

Beste Kaspar, lieve jongen

Het liefste had ik nog wat langer uitgesteld wat door mijn tweede brief al onvermijdelijk is geworden, je vertellen over iemand anders die je nog niet kent: je moeder. Ze drong mijn dromen binnen en ze slipte langs mijn vingers in de woorden die ik schreef. En even leek ze heel mijn leven en gedachten te beheersen, net als die twee weken zowat achttien jaar geleden. Het was toen lente, Kaspar, wie weerstaat dan aan een vrouw?

Zij was de eerste die ik opmerkte tussen de meisjes die de spelers een onthaal bereidden. Drie dagen wachtte ik om haar mee uit te vragen. ’s Avonds zochten we de buitenwijken van het stadje op, lieten de laatste huizen achter ons en zochten naar de plek waar zo meteen de zon de kruinen van het bos in brand zou zetten. Ik was niet spraakzaam toen en zij al evenmin, maar als ze sprak leken er vlinders uit haar keel te komen. Haar lippen waren rijp als aardbeien in juni en haar lokken vingen nog het late glanzen van de zon.

Ik weet nog dat ik dacht: dit is het ogenblik, zo dadelijk verglijdt de dag in natte aarde, dalen koele winden over deze avond neer. Haar lichaam was een open vraag, maar ik, ik kon die avond antwoorden verzinnen talrijk als de vruchten van de kerselaars. Een weinig later scheerden spreeuwen langs en smoorden zij een schreeuw.

Zo ging het, Kaspar, en ik koesterde die dagen. Lange tijd was die herinnering het enige dat ik van haar bezat. Tot jij…

Maar laat ik niet te snel gaan, laat ik je nog even deze mooie woorden over haar die jou het leven schonk herlezen en herlezen. Neem ze in je op zoals ik ze destijds beleefde: net of het daar eindigt en er geen vervolg meer komt.

Steeds nader tot je
Liefs
Je vader

PS Dit is de vierde brief die ik je schreef. Nog steeds geen antwoord… Komen ze niet aan? Valt een antwoord je te zwaar? Laat ik je dan iets makkelijker geven om met mij te converseren: 1.e2-e4.

Deel 2, kaart 17 (LVG)

2010-10-23T07:45:00.000-07:00

En binnen in de tussentijd begint /
hij uren naar het vlak te kijken. Zie /
de koningen maar marcheren, hoor de pion /
een plaats verzetten. Dames vreten lopers, /

paarden gaan chargeren. Hauser vult /
de dagen in de hut met stil geschuif /
van stukken op een bord. Ik leg mij buiten /
waar de warmte over mij komt. Hort,

Deel 2, kaart 16 (AE)

2010-10-11T08:32:00.000-07:00

Ergens in Italië, na twaalf-
honderd kilometer, zet de man ons
af. Daar, tussen de cipressen, staat een
lege hut waar wij de dagen laten

gaan. We glijden in een feest van druive-
laren en ons ruiken, tasten, proeven
wordt, met buitenlucht vermengd, een lome
zomerslaap. We zitten op een pleintje

als de bode Hauser een pakket komt
brengen. 't Is een schaakboek. Hauser staat te
panikeren. Zijn koningin, zij loopt gevaar.
Hij ruikt de naderende paarden.

Schaakboek

2010-10-04T07:27:00.000-07:00

Beste Kaspar,
lieve jongen,

voordat ik bij je kom, wil ik je al iets geven. Aan geld of goederen hangt geen affectie en dus schenk ik je dit. Het is een kleinood dat al generaties overleeft en overgaat van oudste zoon op oudste zoon.

Je vader, Kaspar, en je grootvader en ook zijn vader, waren schaakmeesters. Misschien is er wel iets van deze gave ook in jou gevaren.

Bewaar het als een [onleesbaar]. En leer er uit, want net zoals de liefde is het spel der koningen een taal die iedereen begrijpt.

Steeds nader tot jou,

Liefs,

Je vader

Deel 2, kaart 15 (LVG)

2010-09-29T03:55:00.000-07:00

heel toevallig, groot en machtig, deze /

wagen waar een man uit hangt met snor en /
das. De regen doet mij Hausers handen /
nemen en hem in het voertuig sleuren.

Ach, de man is knap, maar stelt geen vragen./

Wij, vervliedend met de herfst, de ramen open, /
zetten koers naar vertes die de brieven /
van die koldervader overstemmen. /

Ach, het hart is tam, maar stelt geen wetten. /

Wij, verstarrend in het blauw, de handen sluitend /
nemen afscheid in de kou. De man zegt /
bijna niets, maar leest mijn lippen vaardig.

Deel 2, Kaart 14 (AE)

2010-09-22T10:25:00.000-07:00

vader. Toch staat Hauser meer van dat te

wachten. Nauwelijks aangekomen in een

herberg voor twee nachten is daar weer zo'n
kleverige brief van Hausers vader.

Hauser wil niet Kaspar heten en al

helemaal geen 'lieve jongen' en de

tedere omhelzing van die sul die

hem iets leren wil, doet hem walgen.

Hauser wil onmiddellijk weer weg. We

zijn te moe om ver te lopen dus we

zijn gaan liften bij een tankstation. De

blindste auto's gaan voorbij maar dan stopt

de tweede brief: (PM)

2010-09-19T03:16:00.000-07:00

Beste Kaspar, lieve jongen

Ik schrok vanochtend wakker uit een droom. In de verte achter vensterglas zag ik je staan. Of toch: ik zag een silhouet waarvan ik wist dat het het jouwe was. Maar naargelang ik dichter kwam, ademde ik een vlek van mist die op het glas uiteen dreef en jou aan het oog onttrok. Nadat ik met mijn hand het venster klaar gewreven had, was jij verdwenen en verscheen daar plots een aangezicht dat ik al jaren niet gezien had maar nog steeds uit duizenden herken. Dat van je moeder, Kaspar.

Ik wou iets tot haar zeggen, maar de lucht leek wel bevroren en dus drukte ik mijn hand tegen het glas. Zij spiegelde mijn hand en ook de andere. Zo stonden we heel even net als vroeger aan het venster van de trein. Maar plots verscheen er nog een hand en nog een en werd heel de ruit bedekt met handpalmen die vuisten werden en het glas trachtten te breken met hun kloppen, kloppen, kloppen.

Daar stond het kamermeisje aan mijn voeteneind met het ontbijt. U gaf geen antwoord, zei ze, en dus kwam ik zo maar binnen. Ik schuif alvast de draperieën open, is er nog iets dat u had gewenst, mijnheer?

Ik zond haar weg. De koffie werd snel koud, terwijl ik op de bedrand restjes dromen uit de deken zat te plukken. Het kwelt me nu al dagen, Kaspar, en ik weet waarvan het komt. Het zijn de twijfel en de angst. Ben jij mijn zoon, zoals ze schreef?

Wel twintig brieven ben ik zo begonnen, met die twijfel. Steevast eindigden ze in de prullenmand van een hotel. Ook deze had ik al verfrommeld, maar voordat ik uitcheckte, heb ik hem toch weer opgevist en voortgezet. Omdat je recht hebt, Kaspar, om te weten wat er in mij omgaat. En laat ik je geruststellen: voor elk moment van twijfel zijn er tien waarop ik zeker weet dat jij de druppel leven bent die ooit aan mij ontsprongen is.

Verlangen gaat steeds arm in arm met angst en beurtelings nemen ze elk de bovenhand. Het is een van de dingen die ik je wil vertellen, je wil leren, maar God weet hoeveel je zelf al ondervonden hebt. Het went nog niet. Soms denk ik zelfs dat ik je niets meer bij te brengen heb.

Waarom ik dan volhard in zoeken naar een zoon die ik niet ken? Waarschijnlijk is het mij te doen om een gebaar te kunnen stellen tussen twee mensen die elkaar graag zien: een tedere omhelzing, je hoofd tegen het mijne en dan fluisteren: ik hou van je.

Uiteindelijk zal het anders zijn dan elke voorstelling die ik me ervan maak. Ook dat te weten komen is op zich een aansporing. Ik tel de dagen af.

Steeds nader tot je

Liefs

Je vader

Deel 2, kaart 13 (LVG)

2010-08-19T06:32:00.000-07:00

Toch, de uitwerking is minder. Kaspar /
ziedt en loopt de kamer uit. Ik loop hem /
gillend achterna. Begraaf zijn wezen /

in mijn armen, sluit zijn hoofd tussen mijn /
borsten. Geef mijn warme lijf aan hem. Niet /
eens mijn handen maar verzegelde /
herauten doen hem in mijn lichaam komen. /

Zo ontvlucht mijn Kaspar die doorwaakte /
nacht van 't slap figuur dat zich zijn vader /
noemt. En ik begrijp dat hij wil kiezen /
voor wat voor hem ligt. wij pakken onze /

benen, tillen alles over de /
omheining en het hospitaal verdwijnt. Dag /
vader, laat uw letters in uw brieven,/
Zoek niet, kom niet nader. Kaspar wil geen /

vader.

De eerste brief van vader (PM)

2010-08-10T01:35:00.001-07:00

Beste Kaspar, lieve jongen

Vanochtend ging de zon op over een wereld waarin ik een zoon had, en vanavond zullen de sterren het hemelgewelf doorprikken waaronder jij je een vader weet. Een echte vader, Kaspar, geen surrogaatpa meer zoals je tot nu toe alleen maar hebt gekend.

Ik weet dat de manier waarop ik dit vertel niet echt de goede is en dat je vanaf nu nog amper verder lezen kunt omdat de woorden voor je ogen aan het trillen gaan, maar onweerstaanbaar sleept mijn hand de pen over dit blad. Ik wil het roepen, uitschreeuwen, want elke vezel van mijn wezen is doordrongen van de wetenschap dat jij mijn vlees en bloed bent. De inleiding, die geef ik later, de uitleg, die zal volgen, maar niet nu. Nu moet alles snel gaan, want de jaren die voorbij zijn, zijn voorbij, maar de eeuwigheid die komt moet zo snel het kan beginnen.

Ja, Kaspar, jij bent mijn zoon. Ik vernam het nog maar net. En iedere seconde dat jij het nog niet weet, is voor mij er een te veel. Daarom wou ik schrijven van zodra ik wist hoe ik je kon bereiken. Een tweede brief, een derde en een vierde zullen volgen. Maar dat is nog niet alles. Die brieven zijn alleen maar de verzegelde herauten die mij op mijn reis zullen voorafgaan. Want ik kom naar je toe. Ik heb zaken afgerond waarvan jij nog geen weet hebt, ik ga afscheid nemen van familie die jij nog niet kent. Weldra hoop ik je te bereiken.

Deze woorden schrijf ik in een rush en ik weet dat ze me ongetwijfeld lichter vallen dan de woorden die ik zal moeten spreken wanneer ik je gevonden heb. Heel even schiet de twijfel door mijn hoofd of jij mij wel wilt zien, een vader die je nimmer hebt gekend. Maar golven van een liefde die groter dan het leven is, spoelen de korrels van die angst snel weg. En voor ik je gevonden heb, hoop ik dat je me al een teken geeft…

Ik heb de nacht doorwaakt, alsof ik daarmee al die nachten wou vergoeden dat ik niet aan je bedje zat. Je bedje … ach ik zal nog moeten wennen aan het feit dat je geen kind meer bent. Maar iemands kind, dat ben je wel. Mijn kind, mijn zoon.

De brief gaat in de omslag, mijn koffers zijn gepakt. Ik vertrek met verlangen en onzekerheid het onbekende tegemoet. Want vader word je niet, Kaspar, vader ben je. Ik hoop dat ik je niet teleurstel.

Steeds nader tot je
Liefs
Je vader

Deel 2, kaart 12 (AE)

2010-08-10T01:25:00.000-07:00

Als ik aan het einde van mijn eigen
wake mottig uit de kringen om mijn
ogen blik, dan zie ik door de glasgor-
dijnen onze bode komen op zijn

zware fiets. Hij brengt een brief. 'Aan Kas-
par Hauser' staat erop, 'mijn zoon'. In kla-
re letters die doorbloeder lijken dan
de pop die hier ooit aankwam en die zelf-

loos lag te rillen in 't metalen bed.

Deel 2, kaart 11 (LVG)

2010-07-31T08:44:00.000-07:00

Misschien /

het roepen van de planten in de tuin. /

Het kan ook andermaal geweest zijn dat /
zijn stap hem leidde waar de rede week /
en dat de ramen als vanouds voor hem /

steeds open gaan. Dat halmen wijken, zelfs /
de poorten en het tuinpad hem begrepen. /
Wandel uit het wit, jij Hauser, zwerf /
met mij naar waar je vragen leiden. Hoor /

de druivelaren waken aan de kade.

Deel 2, kaart 10 (AE)

2010-07-26T12:40:00.001-07:00

zal gaan waar jij jezelf roept. En ik /

dwaal met je mee. Hier zat ik in mijn nacht- /

dienst op te peinzen, tot ik hem opeens /
zag staan. Hij stond. Er leek een raming van

hem uit te gaan. Misschien was het 't uur, /
de kille streling van de maan.

Deel 2, kaart 9 (LVG)

2010-07-17T10:18:00.000-07:00

ik kijk hem zelfs niet aan. Ik zit en wacht /
totdat hij zich bij mijn ideeën neer /
legt. Even lijkt het of hij mij gelooft, /
maar dan draait hij zich woedend om. Ik kijk /

naar Hauser die zijn lippen tuit. Ik zeg: /
"Je moet nog even wachten, maar het komt /
wel goed. Sterk jij maar aan. Ik zal je uit
dit slop hier trekken. Even nog en jij /

Deel 2, kaart 8 (AE)

2010-07-05T02:40:00.001-07:00

"Ik wil met hem de bergen in", vertel
ik aan de dokter."Desnoods naar een sa-
natorium. Maar ik vermoed dat hij
eerstdaags zal kunnen lopen." Dan begint

de strijd hier in het hospitaal, ze vin-
den het een onverstandig plan. En mij
een gans, dat ik geloof hecht aan zijn kracht.
De dokter zendt me kwade blikken, maar

Deel 2, kaart 7 (LVG) met assist van Peter Mangel Schots

2010-07-01T05:15:00.000-07:00

Die vloeibaar wordt en aarzelt. "Zal ik...?", vraag /
ik enigszins bedremmeld. Ach, mijn hoofd./
Ik voel me of het splijten zal. Ik weet /
een tijd waarin mijn haren zingen. Hoor /

de rode klanken van de sitarspeler. /
Dicht bij huis weergalmt het India /
waarin mijn Hauser stemmen hoort. En als /
het spel is gestaakt voel ik mij troebel. /

"Ja, ik berg je". Bergen groeien hoog /
en in zijn ogen antwoordt niets. Ik denk /
dat bergen hem naar mij gaan brengen. /
Haren ons naar huis. Dat ik in hem zal zijn./

Deel 2, kaart 6 (AE)

2010-06-23T09:41:00.000-07:00

Hij trekt de panden van zijn hemd vaneen.
Ik meen dat hij benauwd vant hoesten is,
maar neen, hij opent woest de ogen, priemt
me nu voort allereerst echt aan, de i-

rissen gesperd. Hij knalt met toortsen mij
mijn kop in bonkt met al zijn vuistkracht op
zijn bast en zegt: "mijn hart, mijn rode hart,
jij Ans, wil jij mijn hart bewaren, want

ik heb geen vader niet geen papa nie!
Ik weet niet waark mijn hart moet laten als
mijn vader mij geen doos komt brengen om
mijn hart in te bewaren. Ansje, gans-

je, heb jij echt geen doosje voor mijn... ik?"
Mijn Hauser heeft me gans genoemd. Ik steek
mijn snavel in mijn staart en zwijg. Ik voel
me week en heel begrepen, kheb hem no-

dig als hij mij. Hij weet dat ik niet al
te slim ben en verward, hij moet ook voe-
len dat ik zacht ben, want hij vraagt me of
ik hem voor leegte, pijn en angst bewaar.

"Natuurlijk heb ik dozen voor je", zeg
ik tegen hem. "Ja zeg maar wat je – klei-
ne, grote? Kgris een kistje uit een kast.
Hij pakt het vast. En ook mijn hand. Die trilt.

Deel 2, kaart 5 (LVG)

2010-06-17T08:05:00.000-07:00

O, wat als hij de liefste is. Wat dan? /
Ik zal mijn Kaspar kussen. Hier en nu. /
De deur gaat open en daar klinkt zijn stem: /
"Ik heb zo'n dorst en o, wat is het warm."

"Mijn Kaspar." Zwijgend leg ik een kompres. /
"Wie ben je toch? " Mijn Hauser kijkt me niet /
begrijpend aan. Hij hoest een beetje. "O, /
wat rood!" En ijlend grijpt hij naar de borst./

WIE WORDT DE VADER VAN HAUSER?

2010-06-12T23:48:00.000-07:00

Tien maanden al dwaalt Hauser door onze wereld, zonder te weten wie hij is of waar hij heen gaat. De dichters Lies Van Gasse (Sint-Niklaas) en Annemarie Estor (Antwerpen) bevrijdden hem uit een onbestemd huis en startten een zoektocht naar een vader voor Hauser. Zij zochten een kunstenaar die hun personage een tijdlang wil adopteren, en die naar eigen inzicht een rol wil spelen in het project.

De genomineerden zijn NU bekend! Zij zijn:

• Peter Mangelschots met zijn brieven aan Hauser,

• Frank Pollet met een etherische poëzie- en fotoreeks,

• De klas toegepaste grafiek van Tim Polfliet met de reizende doosjesmaker, en

• Dries Van Gasse met ‘L’histoire d’un phénomène’, een stuk voor Contrabas solo.

De vader zal feestelijk worden geïnstalleerd op zaterdag 26 juni 2010 om 14.20 uur in boekhandel De Groene Waterman in Antwerpen: http://www.groenewaterman.be/.

Het is dat weekend klantenweekend en Annemarie Estor zal vanaf 14.00 uur voordragen uit haar pas verschenen werk Vuurdoorn me. Om 14.20 uur zullen Lies en Annemarie een moment voor Hauser invoegen en feestelijk bekendmaken wie de vader wordt. Aansluitend hapjes en drankjes, met dank aan de boekhandel!

Deel 2, kaart 4 (AE)

2010-06-09T09:36:00.001-07:00

ik wou dat hij mocht blijven. Want hij heeft
niet eens dossiers. Het weinig dat wij we-
ten is zijn naam, zijn bloedgroep (O) en dat
hij in een heel ver land door muggen zwaar

geteisterd is. Ja, O, ik bid dat hij
mag blijven, want ik zie dat hij ons licht
zal brengen, zon op onze kaalgekrab-
de huid zal gieten uit gebroken fles-

sen. Droomde dat hij olie schonk op al
het wreed en schraal eczeem waar wij aan lij-
den. Lost hij gans dit Godverlaten hos-
pitaal van 't grauw gestaar op scheefgegroei-

de schema's en verlamde regels. O,

deel 2, kaart 3 (LVG)

2010-06-01T13:28:00.000-07:00

Ik dek hem toe en leg compressen. Bult /

na bult bestrijk ik met de zalf. De dok/

ter komt de kamer binnen. " Ans, mijn zus/

ter, hoe vergaat het de gewonde? Heeft

het gif hem al met rust gelaten? Mug/

gen zijn een harde soort. Een mens kan en/

kel hopen dat de ziektes staken. Berg /

hem goed. En geef hem vaak te drinken." Ach,

Bospinksterbrief

2010-05-31T00:18:00.001-07:00

Op Pinksteren bezocht Hauser het Lappersfortbos.

Hij vertelde zijn levensverhaal tot zover, en ontving er een brief van de bosgezellen Peter Theunynck en Luc Vanneste.

En Patricia Lasoen en Paul Saccasyn droegen gedichten voor. En Guido Gezelle was er ook.

Een stukje uit de bosbrief:

Lieve Hauser,

Zijn wij allemaal als mensen op deze aarde geen bannelingen, met de illusie van geborgenheid geboren, verlangend naar een thuisindestadplek, die een democratische leegte blijkt te zijn. Verval en vernietiging zijn ons deel. Weerbarstig moeten wij verder op uittocht gaan, opbouwen met de brokstukken die blijven. Maar ooit verdwijnen wij ook onherroepelijk van de aardbodem. Maar de poëziebossen zullen blijven zingen en ons opstandingsverhaal vertellen.

"Komt, mijn vrienden. Een nieuwe wereld wacht. Tot achter de zonsondergang wil ik varen. Al is de oude kracht niet meer, die hemel en aarde verzette, we zijn wat we zijn: ons hart verlangt naar grootse daden. Tijd verzwakt ons, wilskracht versterkt ons om te streven, te zoeken, te vinden en niet te wijken."
(Lord Tennyson, geciteerd in de film 'Dead Poets Society' die de bosdichters inspireert.)

Lieve Hauser, blijf ook jij in de ban en vind je vader als het beloofde land waar je veilig kan slapen in de armen van een boom. De mensheid zoekt een vader en wil vastheid en zekerheid. Maar op deze aarde zijn wij stervelingen, allemaal nomaden en zwervers. Laat ons lachen om de machthebbers van slechte wil en laten we vooral niet na te kiezen voor vaders en moeders, politici van goede wil. Hopelijk wordt 13.06 een bosgroene vader- en kiesdag waar we ons weer thuis in het land & de stad mogen voelen.

Welkom op 16.10 & 12.12 in het Poëziebos waar we mogen thuiskomen bij de muzes van de bomen!

Deel 2 - Kaart 2 (AE)

2010-05-25T14:52:00.001-07:00

Hij lijkt wel in zijn hoofd een strijd met taal
te voeren, trillend stoot hij letters op.
Ik onderga de pijn van tong en hals

die in paniek iets raken willen, hoor
"Ik Hau-ser, zwart van krocht, jij Ans, jij Ans"
en in zijn ogen welt zijn nood op, O
ik zou mijn kransslagaders met zijn milt

verbinden willen en hem taalloos to-
nen willen dat ik trouw en zacht hem toe
zal doen, dit lam in deze harde leegte.

Twee dichters in de ban van Hauser

2010-05-18T06:57:00.000-07:00

Bekijk nu het filmpje over ons project op cobra.be
En vergeet niet mee te doen aan de vaderwedstrijd
Zie ook http://www.cobra.be/

Deel 2 - Kaart 1 (LVG)

2010-05-15T23:36:00.000-07:00

De ogen open lijkt zijn hoofd een vloed/
waaruit de woorden trager schieten. Hij/
verdrinkt. De tranen zijn hem nader. "Kom,/
en zeg me wat je overkwam." Hij zwijgt./

Ik kijk vol vlijt zijn ogen in. Ik vraag /
hem: " Ben je wakker? Kan je deze haren,/
deze ogen zien? Dit ben ik dan,/
de zuster die je heeft verpleegd. Mijn naam /

is Ans." Ik krijg geen woorden meer terug.

Hauser in het poëziebos

2010-05-14T23:49:00.000-07:00

Hauser in het Lappersfort Poëziebos

Pinksterzondag 23 mei om 14u30 in Brugge: Hoek Vaartdijkstraat/Ten Briele.

Gedichtenwandeling Een poëziebos waar Hauser thuis kan komen.

Lies en Annemarie dragen het hele eerste hoofdstuk voor, met dramatische & organische nadruk op Hausers avonturen in Moriar...

Wees erbij! Komt horen!

Meer info: www.ggf.be

HOOFDSTUK 2

2010-05-10T14:03:00.000-07:00

ZUSTER, ONRUSTIG

Nr. 49 (AE)

2010-05-08T11:59:00.000-07:00

Had ik geweten dat, evenals anderen, ik ook een beeltenis heb!
En Halima, de kraaien, Arabische vissen, de rode die "Kasparlief"
tegen me zucht, hun ogen zijn allemaal anders van kleur en van vorm.
Spiegels die baardige mannen mij tonen, verbergen wat mij heeft gemaakt.

Nr.48 (LVG)

2010-04-27T10:02:00.000-07:00

Nu wil ik zijn als mijn vader en schitteren onder de pijnbomen./
Veerkracht verandert in korrelig zout en de leeuwen gaan springen./
Zacht zinkt het zwijn en de vrouwen in mij varen weg van hun anker./
Hauser wordt wakker. Zij kust mij ontstuimig. De ramen gaan open.

Nr. 47 (AE)

2010-04-15T03:15:00.000-07:00

Val in het mos, in een bed waar de rottende dood in kriebelig
leven verandert. Stuifmeel dwarrelt mijn neusholte in, reist
af naar mijn benen, bevrijdt ze: te schoppen, te rennen, ja nu! Iets
fluit in de hoogte. Ik knal me door lagen. Trap me door hagen.

Weggaan uit Moriar, weggaan – als toen. Niet ploeteren, doen.
En hoe ik me nu voel, zo voelde het nooit. Ik trek mijzelf op uit de
slangen en voel me een reus. Ze deinzen naar achter, ze staren me
aan met verbijsterde kijkers. "Hier ben ik, ik, Hauser." Dat zeg ik.

Voordracht

2010-04-08T05:51:00.000-07:00

KOM LUISTEREN NAAR DE VOORDRACHT IN BURCHT

BEZIE DE POSTKAARTEN ALLEMAAL, VAN DICHTBIJ

ZONDAG 25 APRIL 11:00 UUR HET HELE AVONTUUR

MEER INFO

Nr. 46

2010-04-06T11:44:00.000-07:00

zie hoe de aarde verkleurt tot gedaantes. En rondom haar schaduw /

scharen zich dokters en zusters en draden. Het slaken van zuchten /

volgt op het open van ogen. Het zuchten verstomt en de dokters /

brommen elkaar bijna onhoorbaar toe. En ze stoppen. Ik val weer.

De vijfenveertigste kaart (AE)

2010-03-25T13:38:00.000-07:00

Diep in de bodem hervind ik de windsels die we herinnering

noemen en wroet ik mijn leven terug tot die deur, en net als een

mol blindeer ik het voorzicht. Maar klauw ik mijn handen onder die

drempel, begint het te flitsen. Een felwitte ster in de aarde, ik

Nr. 44: Amoureuze ontwikkelingen (LVG)

2010-03-23T10:44:00.000-07:00

Hier dekt de zuster mij glimlachend toe en ze strijkt door mijn haren. /

"Kaspar, mijn Kaspar!" Ze voelt aan mijn pols en ze meet me de hartslag. /

Open die ogen. Ik zie haar slechts troebel. Mijn adem piept zachtjes. /

Dan geeft zij zuchtend een spuitje. Ik zak maar weer weg naar mijn bodem.

Hoofdstuk 43 (AE)

2010-03-15T05:04:00.000-07:00

Zwervend in lossige druppels ben ik een mistbank die laag over
landschap verglijdt. Klapschriks veel zwermen van wit hyacinten ja
plotseling velden vol bloemen naast beddingen blank als de huid van de
zuster. Ook door de bomen, ze wiebelen wiegend in briesjes.

Kan men een nieuwere wereld in stromen? Een wereld die paars is van
luchten en purper van aard? Waar men een extravaganza van druiven
en hellige Borissen, nieskruid inademt? Ik leg mij te zonnen op
bossige lakens. Bekriebel mijn neus, jullie draadjes van goud!

Ik schater in water ik haphap een lucht die veel lichterder weegt dan nor-
maal. Maar overal meen ik nu mannen te zien op pantoffels! Ze
kijken naar mij! Parasols en djellaba's! Daar waden zij in door de
bloemen, waarachter een muur staat een muur staat een muur die ik ken.

de 26ste tot de 42ste (LVG)

2010-03-10T10:10:00.000-08:00

/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ kra ~ ~ kra ~ ~

Hier schrik ik wakker. De zuster kijkt op en de kamer vertroebelt. Ik /
voel aan de draden, ze trekken me op uit moerassen en zompen. De /
zuster kijkt angstig maar strak in mijn ogen. Ze wacht op het zinken. Ze /
roept om een dokter en knijpt in haar armen. Ik kra en ik kra ts ts

/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ kra ~ ~ kra ~ ~
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~

Kraaien verschijnen en pikken mij weg uit die droom waar ik vastzit. Ik /
open een oog en de dokter bekijkt me aandachtig, maar weer zink ik /
weg en de bergen zijn klaarder dan ziekenhuiskamers, de kraaien /
pikken mijn ogen weer uit en ik open de andere. Dokter /

Lasciate mi morire

2010-03-04T13:18:00.000-08:00

Luister hoe Hauser de zuster verzoekt...
Uit de opera L 'Arianna van Claudio Monteverdi
Klarinet: Lies van Gasse
Zang: Annemarie Estor

De vijfentwintigste (AE)

2010-03-02T15:10:00.000-08:00

/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ kra ~ ~ kra ~ ~

De kraaien zijn bodes, ze brengen een foto. Wie is dat? Is pap dat?
/ ~ ~ kra ~ ~ kra ~ ~ brengen een kra ~ ~ / ~ ~
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ wie is dat? Is pap dat?
/ ~ ~ / ~ ~ / ~ ~ / ~ wie is dat? Is pap dat?

de vierentwintigste (LVG)

2010-02-23T09:26:00.000-08:00

Moriar zuigt me zijn binnenste in. En ik trappel, ik bijt me /
diep in de wortelen vast. Ik verlies door mijn zwakte het vechten. /
Binnen het wak van het nachtwoud ontsluit ik de gieren in mij. Ik /
voel hen mijn botten bevrijden. Morire, lasciatemi. Perdo! /

Zuster, onrustig verlies ik mijn strijd. En u hebt niet te kiezen. /
Laat mij toch sterven. Dit lot wenst geen leven. Ik moet mij begraven /
diep in het nachtwoud en tussen de takken, waar wateren schijnen, /
vogels mij zoeken, moerassen mij zwelgen en u trekt mij weg. U /

redt mij. U mengt zich teveel in mijn lot. Laat mij kwijnen, verdwijnen. /
Zoek u een ander bevalliger kind om te koesteren. Laat mij toch sterven. /
Ik wil niet leven en bloed uit het oosten als gif voelen stromen. /
Geef mij een vader en geef mij zijn sprankelend bloed, want ik zoek hem /

diep in het nachtwoud en ver in de tropen en zelfs hier vanbinnen.

VADER GEZOCHT

2010-02-11T13:40:00.000-08:00

Dag volger!

Ons project hangt natuurlijk een heel klein beetje samen met Kaspar Hauser, die echt heeft bestaan. In 1831 werd deze mysterieuze, schijnbaar herkomstloze Kaspar geadopteerd door Lord Philip Henry, Earl of Stanhope, die vervolgens over de jongen de publicatie Materialien zur Geschichte Kaspar Hausers (1835) schreef.

Vaderschapswedstrijd

Nu hebben we het plan opgevat om Hauser ook te laten adopteren. Maar door wie? Wij schrijven dus bij deze een wedstrijd uit, waarin wij op zoek gaan naar een 'vader' voor Hauser. De vader kan het vaderschap op eigen wijze invullen. Wellicht als derde dichter, als beeldend kunstenaar, maar misschien ook wel vanuit een heel andere kunstdiscipline. Of misschien is vader wel een mecenas of een museumdirecteur. Of hoofd van een weeshuis, of leraar in een boeiend vak dat hij Hauser wil leren. Vader zal in elk geval met ons communiceren en ook persoonlijk als personage figureren in enkele strofes. Voor de rol van vader komen natuurlijk ook vrouwen in aanmerking.

Creatieve sollicitatie

Geïnteresseerd om vader te worden? Solliciteer dan op creatieve wijze naar het vaderschap. Stuur de sollicitatie voor 30 mei 2010 (vroeger mag uiteraard ook) naar: Lies Van Gasse, Driegaaienstraat 208/3, 9100 Sint-Niklaas, en laat zien hoe jij jouw taak gestalte wil geven.

Op vaderdag

Vader wordt openbaar en mediageil geïnstalleerd op 13 juni 2010: vaderdag! Tot slot: alle inzendingen maken kans / lopen het risico om zonder pardon gepubliceerd te worden op deze blog.

DOWNLOAD HIER DE WEDSTRIJDFLYER

2010-02-10T11:27:00.000-08:00

(We kregen een brief)

Wens Hauser veel sterkte toe. Sondeer hem niet al te lang. Infuseer hem met woordenstroom. Hartelijke groet, Joris
(AE)

Klimmen wil ik, maar ik ransel door doses en sondes, mijn status.
Hoe kan ik zeilen van hellingen af als naalden mijn aders doorboren?
Moriar wolkt in de duisternis, brekend in ziekte, toch wil ik er
heen en uw rood is het mijne, ik delf uw verschrikking in mijnen.

Dan zie ik langs verten de rokende toppen. Ik mag nooit meer stoppen,
u bent mijn hijgend bewijs. Takken slaan in mijn ogen en
deuken mijn kassen. Modderend baan ik een weg in de pollen,
zak tot mijn liezen in veengrond en grimmiger gras. Dan stok ik.

(LVG)

de tweeëntwintigste kaart (LVG)

2010-02-10T11:11:00.000-08:00

Rode, o rode, mij klemt uw aanwezigheid, davert mijn lichaam /
grenzeloos, zuigen de buisjes het bloed uit mijn leden. Ik zeg u: /
weg rijst het laken. Uw handen zijn nat en ze trekken ver, maar /
niet uit de diepte. Ik strompel uw huid in, ik val aan uw voeten.

U ziet mijn lichaam als dras op de grond, als een stuwen van leden. /
Ik wil naar huis. Maar het huis is ontbonden, de koepel ontsloten. /
Mij draagt het monster naar verdere eindes. Naar wouden vol maden, /
nachtelijk vluchten tot diep in het bos, naar de bergen van Moriar.

intermezzo

2010-02-10T11:05:00.001-08:00

Voor de grootste volhouder in het be- en ontvrienden op facebook...

ondertussen, op het Heymanplein,...

2010-02-05T13:02:00.000-08:00